'कैफियत भीत्रको गजल

न अवधि राखिदियो, न सीमा राखिदियो
राख्नेले दुःख यो जिन्दगीमा राखिदियो

डाक्टर जतिलाई राजधानीमा सारेर
बिरामी जतिलाई कर्णालीमा राखिदियो

यो समयले आफू निर्णायक बनेर
म र बालाई प्रतिस्पर्धीमा राखिदियो

धनदौलत कति प्रिय भयो कसैलाई
आफ्नै छोरीलाई प्रदर्शनीमा राखिदियो